لمس گل ها: گل نیلوفر - قسمت دوم

گل نیلوفر در عصر باستان گلی سمبلیک و نمادین به شمار می‌آمده است.

"شگفتی نیست که نیلوفر چنین شاداب

در مرداب می روید!"

نیلوفر به دلایل متعدد نماد مضامین مختلف بوده و هست:

نماد تقدس: به دلیل رشد در آب

نماد کمال: به دلیل داشتن برگ و میوه دایره‌ای شکل

نماد خورشید و نور: به دلیل شباهت ظاهری به خورشید

نماد انسان کامل یا تولد الهی: به دلیل خارج شدن از آب‌های گل آلود

نماد مقاومت و تلاش: به دلیل حرکت به سمت نور با وجود آلودگی‌های اطراف

در فرهنگ های گوناگون هم سمبل مفاهیم مختلف است:

فرهنگ آشوری و هنر یونانی: نماد مرگ و تولد دوباره در رستاخیز

فرهنگ و اسطوره‌های روم و یونان: نماد آفرودیت یا ونوس (ایزد بانوی عشق، زیبایی و باروری)

فرهنگ چین: نماد پاکی، ظرافت روحانی، صلح، باروری، تجسم زنانه و نجابت

فرهنگ هند: نماد جهان است زیرا از خود به وجود آمده و نامیراست

در فرهنگ بودایی، بودا به شکل شعله صادره از نیلوفر تصویر می‌شود و گاه بودا در یک نیلوفر شکفته بر تخت نشسته است.

در فرهنگ ایران در نقش‌های برجسته تخت جمشید و حجاری‌های طاق بستان کرمانشاه (ساسانیان)، وجود این گل در دستان پادشاهان در این حجاری ها نماد صلح و شادی بوده است.

نیلوفر یعنی شکفتن معنوی و از آنجا که ریشه‌هایش در لجن زار است، اما به سوی نور و روشنایی در حرکت است نماد عارفی است که توانسته خود را از تعلقات و پستی‌های مادی رها کند، بدون آنکه روحش ذره‌ای آلودگی بپذیرد.

این گل زیبا وقتی سر از لجنزار مرداب در می‌آورد. می‌تواند سهم خود را از خورشید و نور بگیرد و این درست به مانند عارفی است که از تاریکی‌های وجود خود گذر کرده و به منبع نور و حقیقت دست یافته است.